De oplettende lezer dezes is het alláng al opgevallen, en er zijn ook nogal wat verontruste mailtjes binnengestroomd hier. Bedankt voor de bezorgdheid, het gaat écht wel goed met me. Maar de inspiratie voor lange verhalen wordt in kleine hapjes opgemaakt door bovenstaande vraag op Facebook, Twitter, hyves en meer van zulks.

Elk sprankje inspiratie verdwijnt in een zo kort mogelijk dingetje, 140 tekens max. voor Twitter bijvoorbeeld. Terwijl ik het vroeger (vroegáh) een sport vond iets zo breed mogelijk uit te spinnen voor op-mijn-weblog, probeer ik nu juist in zo min mogelijk woorden een sfeertje, grapje, dingetje te vangen. Voorbeeldje?

Op Twitter:

'Koffie.'

Terwijl ik op mijn weblog bijvoorbeeld dit zou doen:

'Tot een paar jaar geleden hoorde je gepruttel, en langzaam vulde de keuken zich met het heerlijke aroma van versgezette koffie. Vandaag de dag hoor je een nogal indringend geluid, doet een beetje aan een soort alarm denken, en tegen de tijd dat de koffiegeur de keuken heeft kunnen vullen is het al weer op. Je kunt verdikkie net zo goed gelijk aan 't infuus, heb je net zoveel pret van! Ik wil terug naar de beleving, naar quality time. Het is in het begin van de Senseo een verademing geweest zó snel je caffeïnepeil omhoog te krijgen. Maar onderhand heb ik het wel gehad met al dat gehaast. Eigenlijk mis ik de droomtijd, de voorpret, het verlangen. Al die instant-bevrediging… '

Enzovoorts.

De parallel kunnen we doortrekken. De geintjes van 140 tekens zijn leuk, vind ik nog steeds. Ideaal om 's morgens de frustratie van het wachten op de zoveelste uitgevallen metro even kwijt te kunnen aan den medenmensch, maar voor mijn verhalen is geen ruimte meer. Ik wil weer dromen. Verlangen. Een sprankje inspiratie laten sudderen, van links en van rechts en van onder en van boven bekijken. Er nog een nachtje over slapen en dan mijn overpeinzingen (-singen? Shit, had ik nou maar opgelet tijdens die les Nederlands. In plaats van te dagdromen. Zucht – daar gáán we weer…)…in een verhaaltje zetten. Terug naar qualitytime, in plaats van instant-bevrediging, doelen bereiken op de korte termijn. Ik ga voor slow-living. Maar twitter vind ik ook leuk, voor de snelle grapjes. En facebook dan. Grappig als je een mooie foto hebt gemaakt van de bloeiende Prunus, of van de slapende kat. Weet je wat, we behouden het goede. Wel de geintjes en de foto's, niet de sprankjes inspiratie gelijk weg laten vonken. Die bewaren voor mijn schrijverij. Want ik krijg de kriebels. Ik wil weer schrijven.

En mijn oude koffiezetter krijgt ook weer een plaatsje in de keuken.