De scanner waarmee je registreerde welke boeken je wilde lenen, deed het niet. 'Het is maar goed dat deze bieb gaat sluiten', mopperde een meneer. 'Niks werkt hier.' Een dame die achter hem stond, gaf 'm lik op stuk: 'Jij werkt anders ook niet. Anders was je niet hier.' Ik grinnikte naar haar. De bibliothecaresse nam mijn boeken over om me bij de balie van dienst te zijn. 'Per wanneer sluit dit filiaal?' vroeg ik haar. Eind dit jaar, vertelde ze. En of iedereen elders een plekje kon vinden, was nog maar de vraag. Ik wenste haar sterkte en succes en nam mijn boeken mee naar huis.

Ik was in een ander filiaal van de bibliotheek dan gebruikelijk. Meestal ga ik naar de bieb in het centrum van mijn woonplaats. Een groot, hoog gebouw, waar een waardige stilte heerst. Ik voelde me altijd een beetje ongemakkelijk, omdat ik altijd wel mijn neus moest snuiten of iets anders lawaaiierigs. Hier was het gezellig. Er renden kinderen rond en overal lagen de boeken uitnodigend met de voorkant in het zicht. Hier kwam ik niet zo vaak. Dit keer was ik er verzeild geraakt omdat hier 'Oudste', het tweede deel van de erfgoed-serie van Christopher Paolini aanwezig was. En ik ben daaraan verslaafd geraakt, heb gisteravond 'Eragon' uitgelezen en ben zeer nieuwsgierig hoe het verder gaat. 'Oudste' bleek bij de kinderafdeling te liggen, omdat het – net als Harry Potter – een beetje schemerachtig was waar de boeken nou bij hoorden. Voor volwassenen of toch voor de jeugd? Daarom lag het eerste deel bij de boeken voor volwassenen, en het tweede deel bij de jeugdafdeling. Het was de bedoeling in en uit te schieten voor mijn boekenwens, maar het bleek zo uitnodigend gezellig dat ik moeite moest doen onder de maximale leenhoeveelheid te blijven. (En dat terwijl ik eigenlijk helemaal niet zoveel tijd heb om te lezen momenteel!) Verleiding volop, zoveel fijne boeken!

Maar dit filiaal ging dus sluiten, eind van het jaar. 'Zo jammer voor de ouderen', verzuchtte de bibliothecaresse. Die kunnen nu nog lopend binnen de wijk naar de bibliotheek komen. En kleine kinderen kunnen hier ook zelf naartoe komen. 'Dat houdt straks allemaal op, als men naar het centrum moet.' Het centrum is een flink eind daarvandaan, en aan de andere kant van het centrum ligt de wijk waar ik woon. Meestal ging ik buitenom als ik in deze wijk moest zijn, over de grote doorgaande weg, maar vandaag was ik binnendoor gereden, voor het eerst en zonder te verdwalen. Het is best nog een stukje rijden. Ik héb gelukkig de mogelijkheid om de auto te pakken. Veel mensen uit deze wijk niet, en dan wordt het nog knap lastig straks bij de bibliotheek te komen. Wat een verarming. Wat zonde. Wat worden er toch veel mensen geraakt door de bezuinigingen….