Lieve Diesel,

Klein mannetje van me, wat is het stil sinds jij er niet meer bent…

Het is nu ruim een week geleden dat we je vonden, op de grond liggend, niet meer ademend. Na een bijna hysterisch telefoontje naar de dierenarts konden we niet anders concluderen dan dat je ̩cht, ̩cht ineens overleden was, dat we niets meer voor je konden doen. Een schrale troost was dat je niet geleden hebt, dat je het waarschijnlijk niet eens gemerkt hebt. Een kwartier ervoor hadden we je nog geknuffeld, het weekend was begonnen, iedereen was er. Zelfs Jongstelief, die hier toch maar 4 van de 14 dagen doorbrengt. Er volgde een verschrikkelijk verdrietige avond, waarin we met elkaar afscheid van je namen. Allemaal hebben we je op schoot gehad, geaaid, gevoeld hoe de kussentjes op je voetjes kouder werden, gezien hoe je vacht al minder ging glanzen. Zelfs je broertje Scooter hebben we naast je gehouden, hij keek naar je en we zagen het kwartje bij hem vallen Рjij bent er niet meer. We hebben je begraven in de doos waarop je altijd naar buiten keek. Je paste er precies in. Het is op een prachtig moment gebeurd, en op een prachtige manier. Maar je bent maar 6 jaar oud geworden, wat mij betreft was dit minstens 10 jaar te vroeg!

En nu zijn we 9 dagen verder. We hebben in die tijd het huis 2x stofgezogen en gemerkt dat dat minder hard nodig was, nu nog maar de helft van de kattenharen in huis rondslingeren. Bij het boodschappen doen hoefden we geen nieuwe kattenbrokjes of kattengrit te halen, het gaat niet zo hard nu er nog maar 1 kat in huis is. Het kleedje waar de etensbakjes en jullie waterbak op staat, lijkt enórm met één bakje minder. Je broertje mist je wel, hij zoekt vaker ons gezelschap op, knuffelt meer, hij merkt dat wij toch ook nog steeds verdrietig zijn. Telkens merk ik dat ik kritisch naar hem kijk – gelukkig, Scooter ademt nog. En elke keer wanneer ik uit mijn ooghoeken iets donkers zie denk ik dat jij daar ligt – en in een split second realiseer ik me dan weer dat dat helemaal niet kán…

Mijn moeder, waar jij en je broertje geboren zijn, reageerde geschokt en meelevend vanaf haar vakantie-adres. Mijn vader zei me dat hij jou de prachtigste, en aanhankelijkste kat vond die hij kende, en hij heeft helemaal gelijk. We kregen troostende reacties, een bos bloemen, een kaartje van je dierenarts. Maar jou krijgen we nooit meer terug…

(Hier was je nog volop in leven, spinnend dat het een aard had…)