In augustus 2009 kwam ik de man-met-de-hond voor het eerst tegen. Toen fietste ik op de eerste dag naar mijn nieuwe baan. Dolenthousiast over mijn nieuwe start keek ik alle kanten op, naar de Amstel, de tuinen, de vogeltjes, en fietste bijna de meneer-met-de-hond ondersteboven omdat ik zomaar het voetgangerspad op was gefietst. Sja, wist ik veel. Ik fietste daar voor het eerst. Toen. En ik had even niet door dat de fietsers daar links moesten aanhouden omdat ze anders op het voetgangerspad terechtkwamen. Daar wees de meneer-met-de-hond me geschrokken en verontwaardigd op. Oeps. Via het gras hobbeldebobbel gauw weer naar het fietspad. 'Sorry!!!! Zal het niet meer doen! Nog een fijne dag!'

Inmiddels zijn we alweer een hele poos verder. Ik heb me nooit meer vergist en fiets voortaan waar het hoort. De meneer-met-de-hond komt me bijna altijd tegemoet. Soms bij de begraafplaats, soms bij het Grote Grasveld naast het restaurant. Een enkele keer is hij alweer op de terugweg, dan herken ik hem aan zijn jas, en zijn hondje. Mijn begintijden wisselen nogal eens, dat hangt af van waar ik ben ingedeeld die werkdag. En zijn schema is ook niet dagelijks hetzelfde. Het is wel een brave meneer, want hij raapt de poepjes van zijn hondje op (en waarschuwt onoplettende fietsers dat ze spookrijden.) Soms missen we elkaar een aantal dagen. Ik maak me dan altijd een beetje zorgen. Hij misschien ook wel. Maar dat weet ik niet.

Ik weet hoe zijn jas eruitziet, want daaraan herken ik 'm altijd. Al is het bij het wisselen van de seizoenen soms even wennen. Ik zie hem altijd eerder dan hij mij, rinkel met mijn fietsbel en roep 'goeiemorgen!' naar de meneer-met-de-hond. Ik zie zijn gezicht oplichten, hij geeft mij altijd een enthousiaste grijns terug, en een zwaai alsof ik héél ver weg ben. 'Hee, jij ook goeiemorgen!'. Verder weet ik niets van de meneer-met-de-hond. Misschien zou ik 'm bij het boodschappen doen niet eens herkennen. Maar hij hoort in mijn leven. Hij heeft me op het rechte pad gehouden.