6 horizontaal: 'De godin zegt u de eerste.(3)'

Hmm. U zal slaan op 'ge'. De eerste op A, namelijk de eerste letter van het alfabet. Dan krijg je Gea, 3 letters, dus dat klopt. Maar is Gea een godin? Even opzoeken.

….

En jawel hoor. Gea blijkt de Godin van de Aarde. En daar komt dan weer het woord 'Geologie' vandaan. Aha! Alsof er een lampje boven mijn hoofd ging branden. Wat heerlijk als je zomaar weer eens zoiets ontdekt, wat je nog niet wist. Dat verrassende, tintelende gevoel dat de wereld zich weer een klein beetje aan je openbaart. Dat gevoel dat je als kind zó vaak had. En bij het ouder worden zoveel zeldzamer is geworden. Ik kan er helemaal blij van worden, van zulke kleine ontdekkinkjes. 

Enfin, 6 horizontaal is dus Gea.

De scanner waarmee je registreerde welke boeken je wilde lenen, deed het niet. 'Het is maar goed dat deze bieb gaat sluiten', mopperde een meneer. 'Niks werkt hier.' Een dame die achter hem stond, gaf 'm lik op stuk: 'Jij werkt anders ook niet. Anders was je niet hier.' Ik grinnikte naar haar. De bibliothecaresse nam mijn boeken over om me bij de balie van dienst te zijn. 'Per wanneer sluit dit filiaal?' vroeg ik haar. Eind dit jaar, vertelde ze. En of iedereen elders een plekje kon vinden, was nog maar de vraag. Ik wenste haar sterkte en succes en nam mijn boeken mee naar huis.

Ik was in een ander filiaal van de bibliotheek dan gebruikelijk. Meestal ga ik naar de bieb in het centrum van mijn woonplaats. Een groot, hoog gebouw, waar een waardige stilte heerst. Ik voelde me altijd een beetje ongemakkelijk, omdat ik altijd wel mijn neus moest snuiten of iets anders lawaaiierigs. Hier was het gezellig. Er renden kinderen rond en overal lagen de boeken uitnodigend met de voorkant in het zicht. Hier kwam ik niet zo vaak. Dit keer was ik er verzeild geraakt omdat hier 'Oudste', het tweede deel van de erfgoed-serie van Christopher Paolini aanwezig was. En ik ben daaraan verslaafd geraakt, heb gisteravond 'Eragon' uitgelezen en ben zeer nieuwsgierig hoe het verder gaat. 'Oudste' bleek bij de kinderafdeling te liggen, omdat het – net als Harry Potter – een beetje schemerachtig was waar de boeken nou bij hoorden. Voor volwassenen of toch voor de jeugd? Daarom lag het eerste deel bij de boeken voor volwassenen, en het tweede deel bij de jeugdafdeling. Het was de bedoeling in en uit te schieten voor mijn boekenwens, maar het bleek zo uitnodigend gezellig dat ik moeite moest doen onder de maximale leenhoeveelheid te blijven. (En dat terwijl ik eigenlijk helemaal niet zoveel tijd heb om te lezen momenteel!) Verleiding volop, zoveel fijne boeken!

Maar dit filiaal ging dus sluiten, eind van het jaar. 'Zo jammer voor de ouderen', verzuchtte de bibliothecaresse. Die kunnen nu nog lopend binnen de wijk naar de bibliotheek komen. En kleine kinderen kunnen hier ook zelf naartoe komen. 'Dat houdt straks allemaal op, als men naar het centrum moet.' Het centrum is een flink eind daarvandaan, en aan de andere kant van het centrum ligt de wijk waar ik woon. Meestal ging ik buitenom als ik in deze wijk moest zijn, over de grote doorgaande weg, maar vandaag was ik binnendoor gereden, voor het eerst en zonder te verdwalen. Het is best nog een stukje rijden. Ik héb gelukkig de mogelijkheid om de auto te pakken. Veel mensen uit deze wijk niet, en dan wordt het nog knap lastig straks bij de bibliotheek te komen. Wat een verarming. Wat zonde. Wat worden er toch veel mensen geraakt door de bezuinigingen….  

Lieve Diesel,

Klein mannetje van me, wat is het stil sinds jij er niet meer bent…

Het is nu ruim een week geleden dat we je vonden, op de grond liggend, niet meer ademend. Na een bijna hysterisch telefoontje naar de dierenarts konden we niet anders concluderen dan dat je ̩cht, ̩cht ineens overleden was, dat we niets meer voor je konden doen. Een schrale troost was dat je niet geleden hebt, dat je het waarschijnlijk niet eens gemerkt hebt. Een kwartier ervoor hadden we je nog geknuffeld, het weekend was begonnen, iedereen was er. Zelfs Jongstelief, die hier toch maar 4 van de 14 dagen doorbrengt. Er volgde een verschrikkelijk verdrietige avond, waarin we met elkaar afscheid van je namen. Allemaal hebben we je op schoot gehad, geaaid, gevoeld hoe de kussentjes op je voetjes kouder werden, gezien hoe je vacht al minder ging glanzen. Zelfs je broertje Scooter hebben we naast je gehouden, hij keek naar je en we zagen het kwartje bij hem vallen Рjij bent er niet meer. We hebben je begraven in de doos waarop je altijd naar buiten keek. Je paste er precies in. Het is op een prachtig moment gebeurd, en op een prachtige manier. Maar je bent maar 6 jaar oud geworden, wat mij betreft was dit minstens 10 jaar te vroeg!

En nu zijn we 9 dagen verder. We hebben in die tijd het huis 2x stofgezogen en gemerkt dat dat minder hard nodig was, nu nog maar de helft van de kattenharen in huis rondslingeren. Bij het boodschappen doen hoefden we geen nieuwe kattenbrokjes of kattengrit te halen, het gaat niet zo hard nu er nog maar 1 kat in huis is. Het kleedje waar de etensbakjes en jullie waterbak op staat, lijkt enórm met één bakje minder. Je broertje mist je wel, hij zoekt vaker ons gezelschap op, knuffelt meer, hij merkt dat wij toch ook nog steeds verdrietig zijn. Telkens merk ik dat ik kritisch naar hem kijk – gelukkig, Scooter ademt nog. En elke keer wanneer ik uit mijn ooghoeken iets donkers zie denk ik dat jij daar ligt – en in een split second realiseer ik me dan weer dat dat helemaal niet kán…

Mijn moeder, waar jij en je broertje geboren zijn, reageerde geschokt en meelevend vanaf haar vakantie-adres. Mijn vader zei me dat hij jou de prachtigste, en aanhankelijkste kat vond die hij kende, en hij heeft helemaal gelijk. We kregen troostende reacties, een bos bloemen, een kaartje van je dierenarts. Maar jou krijgen we nooit meer terug…

(Hier was je nog volop in leven, spinnend dat het een aard had…)

De oplettende lezer dezes is het alláng al opgevallen, en er zijn ook nogal wat verontruste mailtjes binnengestroomd hier. Bedankt voor de bezorgdheid, het gaat écht wel goed met me. Maar de inspiratie voor lange verhalen wordt in kleine hapjes opgemaakt door bovenstaande vraag op Facebook, Twitter, hyves en meer van zulks.

Elk sprankje inspiratie verdwijnt in een zo kort mogelijk dingetje, 140 tekens max. voor Twitter bijvoorbeeld. Terwijl ik het vroeger (vroegáh) een sport vond iets zo breed mogelijk uit te spinnen voor op-mijn-weblog, probeer ik nu juist in zo min mogelijk woorden een sfeertje, grapje, dingetje te vangen. Voorbeeldje?

Op Twitter:

'Koffie.'

Terwijl ik op mijn weblog bijvoorbeeld dit zou doen:

'Tot een paar jaar geleden hoorde je gepruttel, en langzaam vulde de keuken zich met het heerlijke aroma van versgezette koffie. Vandaag de dag hoor je een nogal indringend geluid, doet een beetje aan een soort alarm denken, en tegen de tijd dat de koffiegeur de keuken heeft kunnen vullen is het al weer op. Je kunt verdikkie net zo goed gelijk aan 't infuus, heb je net zoveel pret van! Ik wil terug naar de beleving, naar quality time. Het is in het begin van de Senseo een verademing geweest zó snel je caffeïnepeil omhoog te krijgen. Maar onderhand heb ik het wel gehad met al dat gehaast. Eigenlijk mis ik de droomtijd, de voorpret, het verlangen. Al die instant-bevrediging… '

Enzovoorts.

De parallel kunnen we doortrekken. De geintjes van 140 tekens zijn leuk, vind ik nog steeds. Ideaal om 's morgens de frustratie van het wachten op de zoveelste uitgevallen metro even kwijt te kunnen aan den medenmensch, maar voor mijn verhalen is geen ruimte meer. Ik wil weer dromen. Verlangen. Een sprankje inspiratie laten sudderen, van links en van rechts en van onder en van boven bekijken. Er nog een nachtje over slapen en dan mijn overpeinzingen (-singen? Shit, had ik nou maar opgelet tijdens die les Nederlands. In plaats van te dagdromen. Zucht – daar gáán we weer…)…in een verhaaltje zetten. Terug naar qualitytime, in plaats van instant-bevrediging, doelen bereiken op de korte termijn. Ik ga voor slow-living. Maar twitter vind ik ook leuk, voor de snelle grapjes. En facebook dan. Grappig als je een mooie foto hebt gemaakt van de bloeiende Prunus, of van de slapende kat. Weet je wat, we behouden het goede. Wel de geintjes en de foto's, niet de sprankjes inspiratie gelijk weg laten vonken. Die bewaren voor mijn schrijverij. Want ik krijg de kriebels. Ik wil weer schrijven.

En mijn oude koffiezetter krijgt ook weer een plaatsje in de keuken.

In augustus 2009 kwam ik de man-met-de-hond voor het eerst tegen. Toen fietste ik op de eerste dag naar mijn nieuwe baan. Dolenthousiast over mijn nieuwe start keek ik alle kanten op, naar de Amstel, de tuinen, de vogeltjes, en fietste bijna de meneer-met-de-hond ondersteboven omdat ik zomaar het voetgangerspad op was gefietst. Sja, wist ik veel. Ik fietste daar voor het eerst. Toen. En ik had even niet door dat de fietsers daar links moesten aanhouden omdat ze anders op het voetgangerspad terechtkwamen. Daar wees de meneer-met-de-hond me geschrokken en verontwaardigd op. Oeps. Via het gras hobbeldebobbel gauw weer naar het fietspad. 'Sorry!!!! Zal het niet meer doen! Nog een fijne dag!'

Inmiddels zijn we alweer een hele poos verder. Ik heb me nooit meer vergist en fiets voortaan waar het hoort. De meneer-met-de-hond komt me bijna altijd tegemoet. Soms bij de begraafplaats, soms bij het Grote Grasveld naast het restaurant. Een enkele keer is hij alweer op de terugweg, dan herken ik hem aan zijn jas, en zijn hondje. Mijn begintijden wisselen nogal eens, dat hangt af van waar ik ben ingedeeld die werkdag. En zijn schema is ook niet dagelijks hetzelfde. Het is wel een brave meneer, want hij raapt de poepjes van zijn hondje op (en waarschuwt onoplettende fietsers dat ze spookrijden.) Soms missen we elkaar een aantal dagen. Ik maak me dan altijd een beetje zorgen. Hij misschien ook wel. Maar dat weet ik niet.

Ik weet hoe zijn jas eruitziet, want daaraan herken ik 'm altijd. Al is het bij het wisselen van de seizoenen soms even wennen. Ik zie hem altijd eerder dan hij mij, rinkel met mijn fietsbel en roep 'goeiemorgen!' naar de meneer-met-de-hond. Ik zie zijn gezicht oplichten, hij geeft mij altijd een enthousiaste grijns terug, en een zwaai alsof ik héél ver weg ben. 'Hee, jij ook goeiemorgen!'. Verder weet ik niets van de meneer-met-de-hond. Misschien zou ik 'm bij het boodschappen doen niet eens herkennen. Maar hij hoort in mijn leven. Hij heeft me op het rechte pad gehouden.

Al mijn hele leven hou ik van post. Sinds mijn kindertijd heb ik penvriendinnen, en eentje is er blijven hangen. Nog steeds komt er af en toe een brief en schrijf ik er zelf een. Heerlijk, zo'n vriendschap op papier. Dankzij Hyves weten we inmiddels hoe we eruit zien maar we hebben elkaar in het echie nog nooit ontmoet. Lief en leed delen we met elkaar. Haar handschrift herken ik uit duizenden en wat ben ik blij als er weer een envelop op de mat ligt.

Ze vertelde me er lang geleden al eens over. Dat er zoiets bestaat als Postcrossing, en dat dat geweldig is. Het ging een beetje langs me heen, soms ben je druk met andere dingen in Hut Leven. En toen begon een collega er ook over. Ohja, postcrossing. Wazookzo. Nu had ik wel de rust en gelegenheid me erin te verdiepen. Ik maakte een profiel aan, vroeg een adres op en bekeek het profiel van degene aan wie ik een kaartje zou schrijven. Een dame van 37 uit Duitsland, die van zwart/witte foto's houdt en van katten en honden. Ik zocht in mijn laatje en vond een zwartwitte kaart met een kat erop, kocht een postzegel voor 'post-binnen-Europa' en schreef haar dat dit kaartje mijn eerste 'post-crossing-kaartje' was.

Een paar dagen later was het kaartje aangekomen, en kreeg ik een enthousiaste dankjewel-mail in mijn digitale brievenbus. Daarmee ging mijn eigen adres ook in roulatie binnen postcrossing.com en een paar dagen later had ik zelf mijn eerste kaartje op de mat. Een kaartje met een zonnebloem, uitgekozen omdat ik in mijn profiel had staan dat ik van tuinieren houd. Een nieuwe hobby was geboren!

Zo ging ik op verzoek op jacht naar kaarten met bruggen, vogels, vliegtuigen. (Dat laatste bleek trouwens niet te vinden in mijn omgeving en dus werd dat een brief, gevouwen als een vliegtuigje, in een grote envelop. Geweldig vond de ontvanger het.) Ik beschreef het uitzicht uit mijn raam, hoe mijn dag was, over het stiefmoederschap, stroopwafels, wat voor weer het was en over Blond Amsterdam. Zelf krijg ik inmiddels regelmatig kaartjes uit de meest exotische uithoeken van de wereld, en soms 'gewoon' uit Limburg. Iemand had ook ooit in Amstelveen gewoond, en vroeg zich af of mijn straat in haar oude buurt was? (Niemand kende haar oude straat, dus ik denk het niet.) Ik heb een kaartje gehad van het Great Barrier Reef in Australië, een kaartje van een prachtig schilderij van een Russische schilderes, van een egeltje, met Chinese kunst en met de groetjes uit Drenthe. Een kaartje met een Japanse tekst, met achterop de uitleg en ook hoe je mijn naam in het Japans schrijft. En gisteren kreeg ik een kaartje uit Rusland, van een meisje van 8. Ze houdt van katten, honden en paarden, zwemmen, tekenen en Winx. En dat in prachtig onhandige letters, van iemand die nog maar net kan schrijven. Er waren met een liniaal lijntjes getekend zodat het meisje in rechte lijnen schrijven zou en het adres was in een 'grote-mensen-handschrift' geschreven. Ze had duidelijk hulp gehad. En ik een prachtig kaartje.

Wat gaaf dat zoveel mensen van post houden, dat zo'n project als postcrossing wereldwijd inmiddels 210.818 mensen enthousiast maakte, in 202 landen. Wat een geweldige uitvinding.

Vorig weekend was ik voor het eerst van mijn leven in het Dolfinarium. (Denk ik.) En het was de moeite waard, wat een heerlijke dag!

We hebben nieuwe vrienden gemaakt…  

…en gingen op kraamvisite. Geen beschuit met muisjes trouwens. (Stelletje Dagoberts.)

Het park stond prachtig in de herfstkleuren.
Beregezellig om met zo'n clubje lieve mensen op pad te zijn. Heerlijk verjaardagskadootje ook – ik weet nu al wat er op mijn verlanglijstje staat straks! (nog een kleine maand… Jeej!)

'Vandaag heb ik zin

in een kopje gezelligheid

een lepeltje liefde

twee klontjes vriendschap

en een gevuld geluk'

(Nafiss Nia)

Het was al een poosje rustig, qua tuinieren. (Dat kon natuurlijk niet lang meer goed gaan – het bloed kruipt waar het niet gaan kan.)

Het begon bij het boodschappen doen. Er waren bolchrysanten over. Hartstikke mooie bolchrysanten, nog vol in knop en zag ik nou dat er nog een róde bij zat..? Afgeprijsd – 1.25 euro waren ze nu. Voor 't weekend had ik er nog 2.50 voor betaald. Duidelijke zaak. Daar gingen er 2 van mee. Had ik weer bloemetjes in de tuin.

Toen de boodschappen opgeruimd waren ging ik met de chrysanten in de weer. Die moesten in een pot, natuurlijk. Maar de potten die ik had, waren niet groot genoeg. Dat was ook zo, ik moest nog altijd eens wat grotere tuinpotten aanschaffen. Op naar het tuincentrum dus.

Daar aangekomen vond ik al snel een paar prachtpotten. Een heel nest terracotta potten, nu afgeprijsd voor 5.00 euro. Geen geld, vonnik. Dat ging mee. (Ik tilde de set aan het touwtje op – nog best wel zwaar – en toen knapte het touwtje. Het nest lag in stukken op de grond. Iemand van het tuincentrum kwam me helpen, verzekerde me dat scherven geluk brachten en zette een nieuwe set in mijn wagentje. Spelende vrouw, wat heb je nu geleerd?? Het is beter een nest terracotta potten níet aan het touwtje op te tillen.)

Er moest natuurlijk ook potgrond komen, dat was ook op. Onderweg kwam ik langs de tuinplanten en in plaats van braaf rechtsaf naar de zakken potgrond te gaan, sloeg ik linksaf om te verdwalen tussen de planten en in mijn fantasie. Oef, als ik toch eens een gróte tuin had. Ik zou het wel weten. Dromerig stond ik bij de klimplanten.

…maar wácht eens. Als ik nou eens…

(…een paar uur later)

Ik had het voor mekaar.

Het hoekje bij het boetje, waar de barbecue stond, had ik leeggemaakt, er wat potten en de schommelstoel neergezet. (Eindelijk. Het ding stond al die tijd overal in de tuin gruwelijk in de weg. Wisten jullie dat een schommelstoel nogal veel ruimte nodig heeft??) Als je in de schommelstoel zit, kijk je naar de volière. Voor de volière had ik (met grof geweld) ruimte gemaakt voor mijn vers aangeschafte klimplantjes. 7 klinkertjes had ik uit het terras gewipt. Het zand eronderuit, potgrond erin en voilà, een thuis voor onze nieuwe aanwinsten: een clematis en een passiebloem. Die mogen mooi tegen de volière opgroeien en later als ze groot zijn, zitten wij en de vogeltjes in de bloemetjes.
En ze leefden nog lang en gelukkig.

Behalve dat ik het nog aan Lief moest vertellen.
Toen hij thuiskwam uit zijn werk zei ik: 'Schat, ik moet je wat vertellen…' Gealarmeerd keek hij me aan: uh-oh… Ik nam zijn hand, leidde hem naar het nieuwe stukje tuin en liet het hem zien. Ik verwachtte een donderpreek. Iets met landje veroveren, dat we toch hadden afgesproken dat het terras níet meer kleiner worden zou, van die dingen. Lief sloeg echter zijn arm om me heen. 'Het is mooi geworden schat.

Maar je bent wèl een beetje stout geweest.'